Vladimir Đorđević

Vladimir R. Đorđević je rođen 02.12.1869.god u Brestovcu kod Zaječara, u svešteničkoj porodici, preminuo je 22.04.1938.god. u Beogradu. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Aleksincu, a Učiteljsku školu u Nišu, odakle je od 1893.god. nastavio da studira nauku o harmoniji na Konzervatorijumu u Beču kod profesora Roberta Foksa. Od 1901.god. kod profesora Šebora u Pragu pohađao je kurs instrumentacije. Kao učitelj i muzički pedagog radio je u Aleksincu, Pirotu, Vranju, Valjevu, Jagodini. 1912. godine dolazi u Beograd, gde je sve do svoje penzije 1924.god. radio kao gimnazijski profesor i kao honorarni predavač teorije muzike i harmonije u muzičkoj školi „Kornelije Stanković“ . 1925.god. osniva Muzej narodnih instrumenata i u njemu izlaže instrumente koje je sakupio tokom službovanja. Interesovanje za srpsku muzičku baštinu ogleda se u korišćenju folklornih motiva u horskim kompozicijama, kao i onim pisanim za violinu i klavir i glas i klavir. Tokom njegovog rada i putovanja uspeo je da prikupi obimnu građu iz folklornog stvaralaštva na teritoriji Srbije i Makedonije što je objedinjeno u jednom od njegovih najznačajnijih dela „Srpske narodne melodije 1-2“

kojim je dao veliki doprinos u prikupljanju i izučavanju našeg folklora. Priznanje za melografski rad dobija od tadašnjih poznatih muzikologa i kompozitora Ernesta Klosona, Bele Bartoka, Japa Kunsta, DŽordža Hercoga, Petra Krstića, Miloja Milojevića. NJegove knjige „Prilozi biografskom rečniku srpskih muzičara“ i „Ogled srpske muzičke bibliografije“ muzički stručnjaci smatraju najznačajnijim delom Vladimira Đorđevića. Stručnoj muzičkoj literaturi pripadaju „Škola za violinu“ i „Teorija muzike“. Zaostavština Vladimira Đorđevića danas se čuva u biblioteci FMU u Beogradu i u Odeljenju posebnih fondova Narodne biblioteke Srbije u okviru legata LJubice i Danice Janković, sestričina Vladimira Đorđevića i važan su izvor za izučavanje života i dela ovog našeg istaknutog muzikologa, muzičkog bibliografa, kompozitora i melografa. Svestrani rad Vladimira Đorđevića ostavio je traga na generacije koje su usledile o čemu svedoči i naziv naše škole.